De Rode neusbeer komt voor in Argentinië, op de kustvlakten tot op een hoogte van 3000 m. Neusberen zijn dagdieren, die bovendien groepsgewijs leven. Zon groep bestaat uit 4 tot 25 verwante wijfjes en jongen. Bij gevaar vluchten de neusberen de bomen in. Als het donker wordt trekken de neusberen de bomen in om opgerold de nacht door te brengen.
Neusberen leven hoofdzakelijk van ongewervelde dieren, maar ze maken ook jacht op hagedissen en kleine knaagdieren. Vogels krijgen ze maar hoogst zelden te pakken. Evenals de wasberen rollen ze gevangen ongewervelde dieren onder de dikke zolen van de voorpoten over de grond. Op deze wijze worden bijtende en stekende slachtoffers snel gedood.
Wanneer de mannetjes ongeveer 2 jaar zijn, worden ze geslachtsrijp en verlaten de groep. Buiten de bronsttijd leven ze voortaan solitair. De bronsttijd duurt 1 maand en valt in Noord- en Midden-Amerika in de periode januari - maart. Kort voor de geboorte zonderen de drachtige wijfjes zich af van de groep. Na een draagtijd van ca. 74 dagen worden 2 tot 7 jongen geboren in een slordig gebouwd nest in een boom. Na 5 weken sluiten de jongen en het wijfje zich aan bij de groep. Na 15 maanden zijn de neusberen volgroeid.
Informatie over de Rode Neusbeer
De Rode neusbeer (Nasua nasua) wordt ook wel Coati genoemd. De belangrijkste uiterlijke kenmerken zijn de beweeglijke en slurfachtige neus, die over de onderkaak uitsteekt en de meestal lange recht omhoog gedragen staart. Lange kop, oorschelpen kort en rond zijn in de vacht verborgen. De kleur van de vacht is sterk veranderlijk, kaneelbruin, roodachtig bruin, bruin-grijs. In een groep kunnen zowel donkere- als lichte dieren voorkomen.